انكار بديهيات و مسائل واضحى كه هر كس آن را درك مىكند پيش مىرود ، لذا ما هرگز زحمت نقل سخنان آنها را به خود و زحمت شنيدن پاسخ آن را به خوانندگان نمىدهيم ، كسى كه در برابر اينهمه دانشمندان و مفسران بزرگ اسلامى كه اكثريت آنها از علماى اهل تسنند و به نزول آيه در شان على ع تصريح كرده‌اند ، با كمال وقاحت مىگويد : « احدى از دانشمندان در كتاب خود چنين چيزى را نقل نكرده » ! در مقابل او چه مىتوانيم بگوئيم و سخن او چه ارزشى دارد كه روى آن بحث كنيم . جالب اينكه « ابن تيميه » براى تبرئه خود در برابر كتابهاى معتبر فراوانى كه به نزول آيه درباره على ع تصريح مىكند ، با اين جمله مضحك كه « احدى از دانشمندانى كه مىدانند چه مىگويند ، اين آيه را در شان على ع نمىداند » ! اكتفاء كرده است . گويا تنها دانشمندانى « مىفهمند چه مىگويند » كه با تمايلات افراطى عناد آلود و لجوجانه ابن تيميه هم صدا باشند و گر نه هر كس همصدا نشد ، دانشمندى است كه نمىفهمد چه مىگويد ! اين منطق كسى است كه خود خواهى و لجاج بر فكر او سايه شوم افكنده است . . . از اين دسته بگذريم . ولى از ميان ايراداتى كه دسته دوم ذكر كرده‌اند چند موضوع قابل بحث است كه ذيلا از نظر مىگذرانيم : 1 - آيا مولى به معنى اولى به تصرف است ؟ مهمترين ايرادى كه در مورد روايت غدير مىشود ، اين است كه « مولى » از جمله به معنى دوست و يار و ياور آمده است ، و معلوم نيست در اينجا به اين معنى نباشد .